De
dagen voor m'n vertrek ben ik er toch niet altijd helemaal gerust in.
Ik denk dan soms dat de wereld vol loopt met bandieten die achter de
bomen zitten te wachten op mij. En dat er 's nachts ongure types naar
m'n tent zullen komen en dat ik - als er dan eens geen ongure types
zijn - elke avond zielig alleen ga moeten zitten whisky drinken in
m'n tentje, omdat niemand met me zal willen praten.
Maar
na een paar dagen fietsen weet ik weer waarom ik hier ben. Ik weet
dan terug dat de wereld eigenlijk vol loopt met Franse madammekes die
achter de bomen verstopt zitten en POEF uit de struiken springen met
een verrassing als ik het nodig heb. Net als de tegenwind te hard
blaast of de regen met bakken uit de lucht valt en ik me afvraag
waarom ik dit doe, zie ik ze daar plots staan: mijn rotsen in de
branding - met een voorschoot aan en grijze krulletjes. Oude
madammekes zijn bestand tegen alles. Ze zijn er altijd en de
'bonjours' of 'bon courages' klinken tegelijk zo zacht en toch
verrassend sterk, lief, medelevend en bewonderend. Zoveel emoties in
één woord - daar zit een heel leven in en massa's energie.
Voor
alle mensen thuis voor wie de tegenwind ook wel eens te hard blaast,
hoop ik dat er af en toe ook van die madammekes vanonder de
straatstenen tevoorschijn springen om jullie energie te geven of een
verrassing toe te stoppen.
Of anders moeten jullie misschien, terwijl je bijvoorbeeld staat aan te schuiven aan de kassa van de supermarkt, eens proberen om een bonjour te fluisteren in de oren van een oud madammeke, wie weet wat er dan gebeurt...
