-Euh, ja... oostwaarts eigenlijk.
-Ja, maar naar waar?
-In de richting van waar de zon opkomt en waar er een leuke weg is.
-Een leuke weg?
-Ja, fijn om te fietsen
-En waar moet die weg dan naartoe gaan?
-Dat doet er niet toe, als hij maar min of meer oostwaarts gaat.
-U wilt dus naar nergens?
-Precies!
Deze mevrouw heeft het helemaal begrepen. De meeste andere mensen denken dat ik hen ronduit voor de gek aan het houden ben als ik op die manier de weg vraag, terwijl ik het doodernstig bedoel.
Aanvankelijk wilde ik zonder wegenkaart door Frankrijk reizen. Ik dacht: “als ik nu eens gewoon de weg zou vragen aan de mensen onderweg? Dat lijkt me een goede reden om mensen aan te spreken als ik me wat alleen voel en nood heb aan een praatje”
Wat een geluk dat ik dat niet heb gedaan. Bovenstaande conversatie geldt als een geslaagd gesprek, mijn andere praatjes over “de weg” liepen geheid helemaal vast.
Het begint al met de woorden oost, zuid, west en noord. Ik fiets namelijk met een kompas. Ik ben mij steeds bewust van de richting waarin ik fiets. Het is eigenlijk zelfs m'n houvast. Het is mij pas deze reis opgevallen dat het grootste deel van de mensheid geen idee heeft waar bijvoorbeeld het noorden is. Dat dat eigenlijk een soort van middeleeuws begrip is geworden dat met de komst van de GPS voorgoed van de kaart is geveegd. Als ik onderweg aan mensen vraag of ze een “leuke weg” oostwaarts kennen, denken ze meestal maar één ding en dat is dat ik het noorden volkomen kwijt ben.
Een weg dient niet “leuk” gevonden te worden. Een weg dient om ergens naartoe te gaan. En met deze verschillende benadering van hetzelfde gegeven leek elke vorm van communicatie de mist in te gaan...
Voor mij zijn de beste wegen diegene die een beetje kronkelen en die de verbinding zijn tussen nergens en nergens, want dan zijn ze het rustigste.
Dat kan ik niet in één, twee, drie uitleggen, en zeker niet in het Frans. Dus beleef ik vele uren wegzoekplezier aan mijn kaart en als ik eens nood heb aan een gesprekje giet ik eerst mijn drinkbussen leeg en ga ik even verder ergens aanbellen met de vraag of ze mijn drinkbussen terug willen vullen. Wel succes gegarandeerd!
Een weg dient niet “leuk” gevonden te worden. Een weg dient om ergens naartoe te gaan. En met deze verschillende benadering van hetzelfde gegeven leek elke vorm van communicatie de mist in te gaan...
Voor mij zijn de beste wegen diegene die een beetje kronkelen en die de verbinding zijn tussen nergens en nergens, want dan zijn ze het rustigste.
Dat kan ik niet in één, twee, drie uitleggen, en zeker niet in het Frans. Dus beleef ik vele uren wegzoekplezier aan mijn kaart en als ik eens nood heb aan een gesprekje giet ik eerst mijn drinkbussen leeg en ga ik even verder ergens aanbellen met de vraag of ze mijn drinkbussen terug willen vullen. Wel succes gegarandeerd!